Joachim Dyrdahl, beter bekend als diskJokke, speelde vroeger klassiek viool en studeerde jarenlang wiskunde. Met die achtergrond maakt hij tegenwoordig retemuzikale spacenummers, waarmee hij vrijdag 6 april op Jägerland in Amsterdam schittert. Vanuit zijn geboorteland Noorwegen stond hij ons te woord.
Je was ooit wiskundestudent. Waarom ben je muziek gaan maken?
Ik wilde aanvankelijk tracks maken die mijn dj-sets lieten verschillen van anderen. Toen ik eenmaal was begonnen, veranderde dat allemaal en was mijn nummer één prioriteit om melodieën uit mijn hoofd te krijgen. Na een tijdje ging ik ook nadenken over waar mijn muziek voor kon dienen en ging ik kijken of mensen er ook op konden dansen.
Je hebt een achtergrond in klassiek viool. Hoe heeft dat je muziek beïnvloed?
Omdat de viool maar één klank tegelijk kan laten horen, ga ik ook zo te werk met mijn muziek. Ik begin met een melodie dat op viool gespeeld kan worden, daarna doe ik noot-voor-noot de akkoorden.
Je muziek wordt gezien als kleurrijk, emotierijk en helder. Hoe zou je het zelf omschrijven?
Ik denk dat die omschrijving zo gekomen is door het begin van mijn carrière, waarin ik veel bezig was met melodieën en akkoordprogressies. Tegenwoordig ben ik meer gefocust op de dansvloer en algehele trippyness.
Wanneer is een liedje volgens jou af?
Als alle stukjes verbonden zijn en in elkaar vloeien. En als je hetzelfde gevoel hebt van begin tot eind, ondanks de verschillen in intensiteit en dergelijke.
Welke fout zal je nooit meer maken als dj?
Een gig in het buitenland doen zonder mijn agency. Een paar jaar geleden wilde ik een vriend van me een dienst verlenen, maar het bleek dat deze gast gewoon dezelfde naam had en in dezelfde stad woonde als die vriend. Hij had geen vervoer geregeld, liet me uren wachten, zorgde niet voor eten, plaatste me in een jeugdherberg slash onderdak zonder wc’s, de gig was shit, ze betaalden niet, enzovoorts.
In dat geval: wat zijn zinnige tips die dj’s met elkaar delen?
Er is een verschil tussen dj-dj’s en producer-dj’s. De laatsten praten vooral over synthesizers en dergelijke, terwijl dj-dj’s meer roddelen en rare tourverhalen uitwisselen. Ik vind mezelf meer één uit de laatste categorie.
Zoals bekend worden dj’s gezien als de nieuwe rocksterren. Hoe ervaar jij je nieuwe rocksterrenstatus?
Ik rock ‘n roll met mijn dochter en vriendin. Ik ben zo gelukkig als een man kan zijn.
En wat vinden je vader en moeder ervan dat je dj bent?
Ze wachten nog steeds op het moment dat ik volwassen wordt [lacht]. Elke week vragen ze me wanneer ik een normale baan krijg. Maar ze vinden mijn muziek wel leuk!
Welk doel heb je jezelf gesteld, muzikaal gezien?
Om volledige partituur voor films te schrijven. Ik ben altijd gefascineerd geweest van de kunst om de perfecte muziek bij een scene te krijgen. Als het goed gebeurt, heeft dat tien keer meer de emotionele power dan de muziek en scene los van elkaar. Als het fout gaat, lijkt het gewoon belachelijk.
Heb je al wat ervaring daarin?
Mijn muziek zit in een paar films, ik heb voor muziek van een commercial gezorgd en een nummer gedaan voor een Noorweegse tv-serie, maar het zal nog lang duren voor ik me competent genoeg voel voor een complete film. Dat is mijn hoogste ambitie.
Laten we het niet hopen, maar stel dat je de doodstraf krijgt: welk liedje zou je als laatst willen horen?
Mijn favoriete sentimentele lied: Your Song van Elton John. Goodbye everyone!
Wat voor toffee dingen kunnen we van je verwachten met het optreden, afgezien van je discobaloutfits?
Mijn muziek is introvert en sprankelend in plaats van explosief en in je gezicht. Ik probeer dus zoveel mogelijk beelden in het hoofd van het publiek te brengen. Dat is een interessant streven. Als ik daarin slaag, doe ik soms een dansje op het podium.
